Nok et รฅr er gรฅtt sidan eg delte artikkelen ยซAnekdote frรฅ Hm til D-durยป. Min gode venn og kollega, Atle Bakken, var pรฅ trรฅden igjen og spurde om eg kunne tenkje meg รฅ skrive nokre ord til NA-medlemmene ogsรฅ denne gongen. Sรฅ dรฅ var det berre รฅ la tastaturet fรฅ vandre litt igjen.
No nรฅr sommaren igjen stรฅr for dรธra, og lyset vender tilbake med lange kveldar og nytt liv i naturen, kjem ofte dei ettertenksame spรธrsmรฅla litt nรฆrare. Ein fรฅr kanskje litt meir avstand til tempoet, til stรธyen, til alt som krev merksemd gjennom รฅret. Det var dรฅ eg igjen kom til รฅ tenkje pรฅ fire ord far min ofte sa; ยซKor vil du hen?ยป
Det var ordene far min brukte nรฅr eg og sรธskena mine sรฅg ut til รฅ ha mista trรฅden i dei grunnleggjande prinsippa for livet. Han vaks opp ytst mot havet pรฅ Lykling, der bรธlgjene kunne slรฅ inn over tunet, og der folk lรฆrte tidleg at livet bรฅde gav og tok. I slike omgjevnader blei รฅrvakenheit, nรฆrvรฆr og evna til รฅ halde seg flytande heilt grunnleggjande verdiar.
Samtidig mรฅtte folk finne glede mellom alt det krevjande. Kanskje er det nettopp der mykje av livskunsten ligg; รฅ finne rom for lys, leik og skaparglede sjรธlv nรฅr verda verkar tung.
Far min blei far til 13 barn, og ofte undra han seg over denne sterke dragninga eg hadde mot musikk og gitarspel. ยซKor vil du hen med dette?ยป kunne han spรธrje. Eg hadde jo familie og ansvar. Kanskje burde eg heller tatt buss-sertifikat, meinte han โ det ville passa meg godt.
Og kanskje er det nettopp slike spรธrsmรฅl mange av oss sit med ogsรฅ no, nรฅr sommaren ligg open framfor oss: Kor er me eigentleg pรฅ veg? Kva er det som driv oss? Kva er det som framleis fรฅr noko inni oss til รฅ vakne til liv?
For meg har svaret ofte lege i det intuitive โ i dei stille augneblikka der noko kjem til oss utan press og utan forklaring. Eg har etter kvart forstรฅtt at mykje av det mest verdifulle ikkje kan tvingast fram. Det mรฅ lyttast fram.
Kunstnaren lever ofte mellom fornuft og intuisjon. Mellom ansvar og draum. Mellom det trygge og det ukjende. Men kanskje ligg noko av meininga nettopp der โ i forsรธket pรฅ รฅ halde denne dialogen levande utan รฅ miste seg sjรธlv pรฅ vegen.
Dette รฅret har pรฅ mange mรฅtar vore spesielt for meg. Sommaren ber med seg bรฅde nye musikalske impulsar og nye refleksjonar kring kva det eigentleg betyr รฅ vere fri som menneske og skapande individ. Eg kjenner stadig sterkare kor viktig det er รฅ ta vare pรฅ det indre frie rommet โ det rommet der ein kan kjenne etter kva som verkeleg er sant for ein sjรธlv.
Albumet ยซBlue Tideยป, som kom ut tidlegare, vaks fram nettopp pรฅ denne mรฅten. Ideane kom nรฆrast som bรธlgjer ein sommarkveld medan gitaren lรฅg i fanget. Det byrja spontant, intuitivt og utan store planar โ og kanskje er det ofte dรฅ det mest ekte oppstรฅr.
No nรฅr me gรฅr inn i ei ny sommartid, trur eg mange kjenner eit behov for รฅ samle trรฅdane litt igjen. Kanskje spรธrje seg sjรธlv: Kva vil eg ta med vidare? Kva vil eg gi meir plass til? Kva vil eg sleppe taket i?
Dรฅ kjem eg igjen tilbake til far min sine ord: ยซKor vil du hen?ยป
For nรฅr me vรฅgar รฅ lytte innover, og ikkje berre utover, kan noko nytt opne seg. Kanskje finn me tilbake til noko som alltid har vore der โ ei kjensle av retning, nรฆrvรฆr og eigenverd.
Sรฅ med desse tankane vil eg รธnske alle NA-medlemmer, kunstnersjeler og medmenneske ei lys og inspirerande sommartid. Ta vare pรฅ lyset i dykk sjรธlve โ og del det gjerne med dei de mรธter pรฅ vegen.
Walk In Beauty,
